Jaarverslag 2014
De missie van
James
Worthy

Volgens James Worthy zijn de mooiste dingen in het leven gratis. Zijn geliefde Metro valt daar ook onder. “Als het aan mij ligt, zal Metro nooit verdwijnen. Ik wil de lezer iedere week het allerbeste geven.”

Naam: James Worthy
Leeftijd: 34
Functie: columnist
Merk: Metro

“TMG is zuurkool met worst. Geen elitair, maar een menselijk bedrijf. Dát is de kracht van TMG. Mijn relatie met het bedrijf gaat veel verder dan geld. Het gaat om vertrouwen, loyaliteit. TMG gaf mij vanaf het begin van onze samenwerking carte blanche. Ik mag alles, dus ik geef alles. De lezer heeft recht op je allerbeste werk. Iedere week weer. Het is mijn missie om die kwaliteit te leveren. Veel mensen kijken toch altijd een beetje neer op Metro, omdat het ‘dat gratis krantje’ is. Maar de mooiste dingen in het leven zijn gratis. Liefde, een zonsondergang, sneeuw, een gapende kat.

De lezer heeft recht op je allerbeste werk”

Toen TMG mij deze kans gaf en ik begon met mijn wekelijkse column had ik geen flauw idee waar ik mee bezig was. Vier jaar later kan ik niet anders dan concluderen dat SP!TS en Metro mij beter hebben gemaakt dan ik ooit had durven dromen. Een column schrijven lijkt zo simpel, maar het is echt een kunst. Boeken bestaan uit 60.000 woorden, een column uit maar 400. Dus je kunt je nergens achter verstoppen. Alle zinnen moeten kloppen. Dat is een prachtige uitdaging.

Passies maken wankel

Dat ik iedere week van 12.00 tot 17.00 uur aan mijn column werk, zegt denk ik wel genoeg. Het zou ook in een uurtje kunnen, maar ik ben niet zo van de vluggertjes. Niet meer. Het hele schrijfproces is mij tegenwoordig te dierbaar. Het schrappen, het overpeinzen, de onzekerheid en dan het gevoel als je de column naar de eindredactie hebt gemaild. ‘WAT HEB IK GEDAAN?’ ‘IS HET WEL GOED GENOEG?’ Dat heb je met passies. Passies maken wankel.

Ik heb twee passies: schrijven en mijn gezin. Als ik niet met mijn gezin ben, schrijf ik en als ik niet schrijf, ben ik met mijn gezin. De raakvlakken? Tja, als ik niet was gaan schrijven, had ik waarschijnlijk geen gezin. Mijn vrouw werd namelijk verliefd op mijn schrijven. Zij leest ook iedere week als eerste mijn Metro-column. Alles staat met elkaar in verbinding. Het leven is één groot metronetwerk.

Groei, angst en loyaliteit zijn mijn drijfveren. Ik wil iedere week beter worden. Niet alleen voor mezelf, ook voor de krant. Het zijn moeilijke tijden voor kranten en bladen. De helft van de vijftig bladen waarvoor ik de laatste vijftien jaar schreef, bestaat niet meer. Dat is angstaanjagend. We zijn SP!TS al verloren, maar Metro zal, als het aan mij ligt, nooit verdwijnen. Ik wil tot mijn dood voor ‘dat gratis krantje’ schrijven.”

knop omhoog